Veel mensen groeien op met het idee dat dierlijke producten natuurlijk, nodig, en normaal zijn. Maar dat beeld komt niet vanzelf. Het wordt gevormd door cultuur, reclame, gewoontes en de dier-industrie.
Door te begrijpen waarom we ten onrechte geloven dat dierlijke producten normaal, natuurlijk en nodig zijn, kunnen we inzien dat dit niet volledig onze schuld is. Maar nu we beter weten, is het tijd om te veranderen.
We worden voortdurend blootgesteld aan reclame voor vlees, zuivel, eieren en vis. Daardoor kunnen deze producten normaal en vanzelfsprekend gaan lijken. Tegelijkertijd probeert reclame ze aantrekkelijk en verleidelijk te maken, zodat we ze blijven kopen en consumeren.
Veel mensen eten dierlijke producten simpelweg omdat ze dat altijd al hebben gedaan. Gewoontes zijn comfortabel en veranderen kost tijd en bewustzijn. Gelukkig wennen de meeste mensen snel aan nieuwe gewoontes, zoals het eten van meer plantaardige producten.
In hun reclames koppelt de industrie dierlijke producten vaak aan gezondheid. Daardoor kan de indruk ontstaan dat we ze nodig hebben, terwijl we ook gezond kunnen leven op een goed samengesteld plantaardig voedingspatroon.
Dierlijke producten zijn overal verkrijgbaar en vaak de standaardkeuze in winkels, restaurants en sociale situaties. Daardoor kiezen veel mensen ervoor zonder er bewust over na te denken. Gemak mag echter geen reden zijn om dieren te laten lijden.
Vlees wordt in reclames vaak neergezet als iets mannelijks en stoers. Dat kan de indruk wekken dat vlees eten bij kracht hoort. Maar zit echte kracht niet juist in het beschermen van degenen die kwetsbaar zijn?
Veel mensen weten niet precies wat er achter de productie van dierlijke producten schuilgaat. Zo worden varkens vaak vergast voor de slacht en worden mannelijke kuikens in sommige delen van de wereld direct na de geboorte gedood omdat ze economisch niet rendabel zijn. Als meer mensen hiervan op de hoogte waren, zouden velen waarschijnlijk andere keuzes maken.
Dierlijke producten zijn vaak verweven met tradities en cultuur. Maar tradities veranderen voortdurend. Slavernij, vrouwenbesnijdenis en het doden van dolfijnen zijn of waren ook onderdeel van bepaalde culturen. Dat iets traditioneel is, betekent niet automatisch dat het juist is.
De dierenindustrie toont ons vrolijke dieren, maar houdt de werkelijkheid vaak buiten beeld. Als er niets mis is met slachthuizen en stallen, waarom zien we die beelden dan niet op verpakkingen? Veel mensen zouden hun keuzes heroverwegen als ze zagen wat er werkelijk achter de schermen gebeurt.
Veel mensen vinden de smaak van dierlijke producten lekker en zijn ermee opgegroeid. Daardoor kan het moeilijk voelen om hun eetpatroon te veranderen. Toch is genieten van een bepaalde smaak op zichzelf geen rechtvaardiging voor het lijden van dieren.
Op verpakkingen, vrachtwagens en in reclames zien we vaak vrolijke dieren. Dat beeld past niet bij wat veel dieren werkelijk meemaken. De industrie wil ons laten geloven dat deze dieren een goed leven hebben gehad. Het contrast met de werkelijkheid kan nauwelijks groter zijn.
Wie dierlijke producten koopt, hoeft het dier niet zelf te zien, laat staan te doden. Daardoor is het makkelijk om te vergeten dat er voor vlees, melk en eieren een voelend individu heeft geleden of is gestorven. Die afstand maakt het eenvoudiger om keuzes te maken die we waarschijnlijk moeilijker zouden vinden als we het dier recht in de ogen moesten kijken.
De dierenindustrie gebruikt vaak namen die afstand creëren tussen het dier en het product. Woorden als 'schnitzel', 'slavink', 'hamburger', 'frikandel' en 'worst' laten ons niet direct denken aan een koe, varken of ander dier. Daardoor staan we minder stil bij het feit dat het product afkomstig is van een voelend wezen.
Mensen nemen vaak gedrag over van de mensen om hen heen. Als familie, vrienden en collega's dierlijke producten eten, voelt het normaal om hetzelfde te doen. Maar dat veel mensen iets doen, betekent niet automatisch dat het juist is.
De dierindustrie oefent invloed uit op politiek en beleid om haar belangen te beschermen. Daardoor worden maatregelen die dierlijke producten minder aantrekkelijk maken of dieren beter beschermen soms vertraagd, afgezwakt of tegengehouden.
Van onze ouders, op school en uit boeken leren we dat het eten van dierlijke producten normaal, noodzakelijk en natuurlijk is. Al van jongs af aan krijgen we ten onrechte aangeleerd dat het normaal is om van het ene dier te houden en het andere te eten.
Veel mensen zien de mens als belangrijker dan andere dieren en vinden daarom dat menselijke belangen altijd voorgaan. Maar voor een dier is zijn eigen leven net zo belangrijk als jouw leven voor jou. Als we onszelf niet boven alle andere dieren plaatsen, wordt het moeilijker om hun hele bestaan op te offeren voor een paar minuten smaak of gemak.
Het leed van dieren is zo groot en vindt op zo'n enorme schaal plaats dat het bijna niet te bevatten is. Daarom kiezen we er vaak voor om weg te kijken. Dat beschermt misschien ons geweten, maar voor de dieren verandert er niets.
Dit is het ongemakkelijke gevoel dat ontstaat wanneer onze overtuigingen niet overeenkomen met ons gedrag. Bij dierlijke producten kan dat gebeuren wanneer iemand van dieren houdt, maar tegelijkertijd producten consumeert waarvoor dieren hebben geleden. Om die spanning te verminderen, zoeken mensen vaak naar rechtvaardigingen voor hun gedrag.
Reclame, cultuur en gewoontes sturen ons meer dan we vaak doorhebben. Bewustwording is de eerste stap.
Iets kan normaal voelen, zonder dat het nodig of eerlijk is. Vragen stellen helpt om vrijer te kiezen.
Wanneer je ziet hoe je op het verkeerde been bent gezet, wordt plantaardig kiezen veel logischer.
Wat we hebben geleerd, kunnen we ook opnieuw onderzoeken. Dieren gebruiken is niet noodzakelijk. Een andere keuze is mogelijk.
Ik ga aan de slag